Dzieci marketingu

Ufff. Spiąłem się i odpowiedziałem na komentarze do poprzedniej notki, choć zajęło mi to zupełnie nieplanowane dwa kwadranse. Nie będę tu wracał do clou problemu mBank/Visa, to pozostawiam na dalsze kłótnie pod poprzednią notką.

Uderzyło mnie jednak coś innego. Otóż spod zamieszczonych tam komentarzy wyziera mocna chęć obrony marki, z którą komentujący czują się związani. Objawiło mi to po raz kolejny, jakie spustoszenie wywołał w umysłach ludzi marketing i obrandowane życie.

W gruncie rzeczy co takiego bowiem napisałem? Że mBank to tani bank, który oszczędza na czym może, co wpływa na bezpieczeństwo klientów. Tymczasem z komentarzy widzę, że niektórzy odebrali ten tekst prawie jak osobisty atak w stylu “jesteś stary, głupi, łysy, beznadziejny i idź się powieś”. Bronią brandu mBank, choć nie mają z nim nic wspólnego i na nim nie zarabiają. Atak na markę, której używają, traktują jak osobisty wytyk do siebie i bronią jej jak własnej matki.

Oczywiście wiem, że taki właśnie jest cel marketingu – zrobić wode z mózgu, uzależnić niczym kokaina i ciągnąć z tego kasę. Jednak zaskoczyło mnie to, jak mocno się to objawia.

Moi drodzy. mBank to taki sam biznes jak znienawidzony przez was Citi czy Inteligo. Chcą twojej kasy dając w zamian złudne usługi, których nigdy byś nie potrzebował, gdyby chęci korzystania z nich nie wyrobił u ciebie marketing. Nie jest w niczym lepszy od innych banków, poza tym, że ten kwiatek i delfinek wybrał sztab ludzi, żeby was od niego uzależnić. mBank to nie jest wasza matka, uwierzcie. To kapitalista zarabiający na sprzedawaniu czegoś, bez czego można żyć.

Używam skarpetek Hilfigera, zegarka Hilfigera i okularów Hilfigera. Ale doskonale wiem i zdaję sobie sprawę, że po pierwsze to nie jest żaden super-brand tylko normalne rzeczy dla ludzi z Bronxu. Skarpetek używam dlatego, że umiem je dobrać do całej gamy butów, które mam, a także dlatego, że niszczą się znacznie wolniej niż niewiele tańsze inne. No i dlatego, że są z bawełny a nie w 40% z przerobionych foliówek, czyli nogi mi w przeciwienstwie do większości Polaków nie śmierdzą (tak moi drodzy, to nie musi być BRAND, to musi być po prostu BAWEŁNA – i żeby było jasne, majtek to też dotyczy). Zegarek wybrałem dlatego, że ze względu na moje chude łapska żaden inny po prostu nie pasował – poza Tissotem, który jest tak klasycznie nudny, że aż się zerzygać można. Okulary po prostu mi pasują do twarzy, logo już się ściera i wcale nie myślę w związku z tym, żeby je odmalowac na nowo albo kupić następne.

Mam telefon Panasonica, ale nie dlatego, że kocham Matsushitę jak gwiazdy na niebie. Mam go dlatego, że ma duży wyświetlacz, śmiga Operą Mini po necie w każdej sytuacji i ma wygodne menu. I jest tani jak barszcz.

Używam laptopów IBMa, ponieważ wiem, że nie rozlecą się po dwóch latach, ale bez problemu wytrzymaja sześć. Pokazać wam przykład? Wpadnijcie, to ten większy. Pochodzi z 2002 roku, działa jak złoto, nic się w nim w klawiaturze nie zepsuło, jest szybszy od komputerów stacjonarnych sprzedawanych w MediaMarkcie jeszcze w 2007 roku. Drugi, mniejszy, waży kilogram z małym hakiem i wreszcie nie muszę się zastanawiać, za jakie grzechy mam dźwigać sześć kilo blachy z oprzyrządowaniem. Mam te IBMy nie dlatego, że kocham tę markę jak papierosy (oj, papierosa!!!) tylko dlatego, że się nie rozlatują i spełniają oczekiwania. MOJE oczekiwania. Oczekiwania określone PRZEZE MNIE przed zakupem.

Mam drukarkę HP nie dlatego, że czuję się taki nowoczesny i fancy, tylko po prostu była najtańsza po przeliczeniu kosztów tonera. I tyle.

W ciuchach River Island jestem zakochany nie dlatego, że czuję się doceniony i wspaniały w tych kawałkach bawełny. One sa po prostu skrojone tak, że maskują moje fizyczne wady, czego inne ciuchy jakoś nie potrafią zrobić do końca skutecznie. Jeżeli taki efekt dawałyby Cherokee, zapewniam, że kupowałbym Cherokee. Choćby dlatego, że taniej.

Przed pójściem spać powtórzcie sobie kochani z dziesięć razy:

mBank to nie moja matka, mBank to nie mój mąź, nie muszę go kochać, nie muszę go uwielbiać.

Bo on was ani nie kocha, ani nie uwielbia ani nawet nie lubi. Kocha za to wasze pieniądze, zarabiane ciężką harówką w firmach, których nie lubicie; pod szefem, który jest świnią i idiotą.

Ja to sobie jakieś trzy lata temu zacząłem powtarzać o wielu brandowych rzeczach. Zadziałało.

Tagi: hilfiger, marketing, mbank